Eigenlijk had Erik Scherder papierhandelaar moeten worden, net als zijn vader. 'Maar ik kon er niets van', ontdekte hij in een papierfabriek in Duitsland. "Ik voelde me echt diepongelukkig." Na omwegen als tennisleraar en fysiotherapeut kwam hij bij de neurologie terecht, en daar ging zijn wereld open. Terugdenkend aan zijn jeugd ziet Erik de katholieke mis als een goed moment om te mijmeren: "Daar word je default-netwerk actief, wat leidt tot creativiteit en verwondering." Uiteindelijk is moeite doen de sleutel om op een goede manier ouder te worden. "Het kan een persoonlijkheidsstoornis zijn, maar voorlopig heb ik een enorme drive!"